TERUG NAAR TOEN Als ik mijn haar laat knippen bij mijn vaste en onmisbare kapster, staat altijd dezelfde zender op. Nummertjes uit de 90’s en de jaren 0. Passend bij haar generatie. Ik kan die muziek prima hebben, maar ja, de 70’s en 80’s waren muzikaal echt wel beter! Dus ik vergeef het haar, vooral omdat ze heel goed kan knippen en heel erg gezellig en aardig is, en luister beleefd mee. Het verlangen om in het verleden te vertoeven is van alle tijden. Het is de romantiek van de tijd waarin je jong was en gevormd werd. Blijkbaar blijft juist die tijd het meest in je hangen. Dit ‘terug naar toen verlangen’ kent vele vormen. Zo las ik laatst dat het praten met een dialect onder jongeren in raakt. Jongeren die niet met een dialect zijn opgegroeid en dat vervolgens wel (proberen te) praten. Vaak voor de grap, omdat het zo lollig klinkt. En soms ook omdat je trots bent op de provincie of de regio waar je vandaan komt. ‘Acceptatie van homoseksualiteit onder jongeren scherp gedaald… Onder jongens in het voortgezet onderwijs is de homoacceptatie in vier jaar zelfs gehalveerd’, kopte de kranten een aantal weken geleden. WTF! Die zag ik niet aankomen. Is dit ook terug naar toen of een aankondiging van een nieuwe tijd waarin de manosfeer de nieuwe norm is? En ‘anders’ zijn niet meer kan of mag. Terwijl we zo goed op weg waren om ‘anders’ niet meer belangrijk te vinden, maar juist te waarderen. Beste jongeren (voor zover jullie d’n HaDeejer en misschien zelfs ook nog de columns van deze oude man lezen), trap er niet in. Iedereen is gelijk. Iedereen telt mee. Iedereen is anders en dat maakt ons allen gelijken. In een aantal Brabants dialecten wordt ‘hij’ gebruikt voor mannen en vrouwen. De manosfeer uit een ver verleden? Ik hoop vooral een dialect dat toen al wilde uitdrukken dat het niet uitmaakt wie of wat je bent. Gertjan COLUMN mee bezig.” Tegelijkertijd is juist haar gezin een belangrijke motivatie. “Ik wil nog niet weg: ik wil heel graag mijn kleinkinderen zien opgroeien.” (geen) Klachten Het lastige aan verhoogde bloedsuikerwaarden is volgens Inge dat je er weinig van hoeft te merken. “Waarschijnlijk hebben heel veel mensen het zonder dat ze het weten. Als ik nooit bloed had laten prikken, had ik het waarschijnlijk ook niet geweten.” Klachten als veel dorst, vaak plassen en vermoeidheid kunnen signalen zijn, maar je kunt je ook gewoon goed voelen. Daarom vindt Inge het belangrijk om regelmatig bloed te laten controleren. Je kunt het uitstellen Voor iemand die te horen krijgt dat de bloedsuiker verhoogd is, heeft Inge vooral één boodschap: kijk wat je zelf kunt doen. “Ik denk dat je er niet helemaal vanaf komt, zeker niet als het in de genen zit. Maar je kunt wel proberen het zo lang mogelijk uit te stellen.” ‘Mijn grootste angst is om mijn zicht kwijt te raken’ TEKST Liseth Kuijs FOTOGRAFIE Susanne Verstegen VORMGEVING Lisa Strik D’N HADEEJER - 25
RkJQdWJsaXNoZXIy MzM5NTg2Ng==