“Door de medicatie was ik zo ‘stoned als een kanarie’ en kreeg ik hallucinaties, waardoor ik een beetje vrees had voor de nacht. Jody stopte tijdelijk met werken om de zorg op zich te nemen en mocht twee weken blijven slapen. Ze heeft heel veel moeten zien, waardoor ze ook langzaam brak. Dit vond ik erg lastig om aan haar te zien.” De stap van de Medium Care naar de normale afdeling was groot. “Ik ging van één-op-één zorg naar een knopje waar ik op moest drukken.” Naar huis “Na een proefdag werd mijn definitief ontslag een aantal dagen uitgesteld, omdat mijn waardes nog niet goed waren. Nadat ik thuis kwam, ben ik in een stijgende lijn vooruitgegaan. Een paar weken later mocht ik me melden bij revalidatiecentrum Tolbrug.” Zijn geduld wordt flink op de proef gesteld. “Sanne is fysiotherapeut, dus ik vroeg haar om oefeningen te bedenken voor thuis. In het begin is het lastig luisteren naar je grote zus, maar al snel merkte ik dat ze er toch wel echt verstand van heeft, haha. Ik ben niet gewend dat rust belangrijk is voor het herstel. Stilzitten is niks voor mij. Ik ging af op pijn, maar dat moest ik nu juist vóór zijn. Hoe ver kan je dan gaan? Hoe weet ik of ik het uiterste eruit haal? Twee maanden lang heb ik één-op-één fysio gehad bij Tolbrug. Soms ging ik er met pijn naartoe, omdat ik stiekem thuis ook al oefeningen had gedaan, maar dan werd ik snel teruggefloten.” Revalideren “De begeleiding was heel goed en binnen twee maanden ging ik van rolstoel naar sta-rollator, naar krukken en autorijden. Ze waarschuwden me voor een terugslag, maar die heb ik niet gehad. Ik denk dat ik mijn portie al in het ziekenhuis gehad heb.” Doordat hij mocht autorijden, kon hij kleine dingen op kantoor doen. “Ik ben werkvoorbereider en calculator bij Aannemersbedrijf Wijnen. Zij hebben veel respect gehad voor de situatie. Willem stuurde me vaak naar huis, anders ging ik weer te lang door. Collega’s hebben, samen met ons pap en vrienden, avonden lang gewerkt om het dak dicht te maken thuis. Echt fantastisch!” Ook zijn opa (86) staat iedere avond mee te klussen. “Geweldig om dit samen te doen en ik hoop dat we er nog lang van mogen genieten. Vaak voordat ik thuis kom van werk, is hij alweer bezig. Ook voor ons pap is het een fijne uitlaatklep geweest in de tijd dat ik in het ziekenhuis lag. Hij vond het lastig mij zo te zien en kon mij zo toch helpen. Daar ben ik heel dankbaar voor.” Luisteren naar je lichaam Na ruim vier maanden zat zijn revalidatieproces bij Tolbrug erop. “Dat was fijn, maar dat betekende wel dat ik het zelf moest doen op basis van een schema dat we maakten. Ik leerde naar mijn lichaam te luisteren in plaats van signalen te negeren. Waar de specialisten het herstel één jaar gaven, streefde ik naar een half jaar. Dat is aardig gelukt”, glimlacht hij trots. “Wat ik lastig vind, is dat ze niet zeggen dat het 100% goed komt. Het is afwachten hoever je komt. Soms denk ik: ‘Is dit het nu?’ Na een werkweek, avonden klussen en weekendplannen kun je me opvegen. Rust pakken vind ik lastig. Ik wil graag vooruit, want met kerst moet de kerstboom hier staan!” D’N HADEEJER - 25
RkJQdWJsaXNoZXIy MzM5NTg2Ng==