D’N HADEEJER - 13 Afscheid nemen Dat besluit viel allesbehalve gemakkelijk. “Als het ongeluk er niet was geweest, hadden we de koeien nooit weggedaan”, zegt John zonder aarzelen. “Dat was ons leven.” Voor Hanneke voelde het alsof ze iets heel dierbaars moest loslaten. Ze had gehoopt nog jaren door te kunnen gaan. De koeien gingen niet naar het slachthuis, maar kregen allemaal een nieuwe plek op andere bedrijven. “Dat was voor ons een voorwaarde”, vertelt Hanneke. “Die koeien hebben jarenlang voor ons gewerkt. Dan verdienen ze ook een goed leven.” Ze kregen zelfs nog berichten van de nieuwe eigenaren dat de dieren het goed maakten. “Dat helpt bij het afscheid nemen. We wilden helemaal niet stoppen, maar je bent uiteindelijk ook verantwoordelijk voor je eigen geluk.” De jaren waarin de vergunningaanvraag voor de camperplaats nog liep, gaven hen bovendien de tijd om het hoofdstuk van het melkveebedrijf echt af te sluiten. “Ik liep toen nog altijd met een stok”, nu niet meer en ik heb er iets heel moois voor teruggekregen.” Van droom naar werkelijkheid Het idee voor een camperplaats was al vaker besproken. “We wonen hier zo mooi”, zegt John terwijl hij over het erf kijkt. “Volgens ons is dit het mooiste plekje van Heeswijk.” Zelf hadden ze inmiddels ook een camper gekocht om ervaring op te doen. Wat vinden camperaars prettig? Wat juist niet? Die ervaringen namen ze mee in hun plannen. Toen na vier jaar eindelijk de vergunning rond was, begon het echte werk. “Een stukje gras met een paar stroompalen vonden we niet goed genoeg.” Dus werd vrijwel alles zelf aangelegd. Familie en vrienden hielpen mee. Dochter Lieke bouwde de website, hun schoonzoon verzorgde het loodgieterswerk en ook anderen staken de handen uit de mouwen. Er kwam een drukriolering, veel bekabeling en iedere plaats kreeg een eigen stroomvoorziening. Want: “Dat voorkomt later een hoop gedoe.” Gastvrijheid zit in de kleine dingen De camperplaats draait inmiddels een jaar en John en Hanneke hebben al heel wat bijzondere ontmoetingen gehad. Zoals het Italiaanse stel dat met hun laatste spaargeld een oude camper had gekocht. “Dat waren misschien wel de meest dankbare gasten die we ooit hebben gehad”, vertelt Hanneke. “Ze hadden niet veel nodig en genoten van alles.” De verschillen tussen camperaars vallen hen op. “De generatie van vóór corona is overal tevreden mee”, lacht John. “De nieuwe camperaar is vaak wat meer luxe gewend: die wil alles dichtbij en netjes verzorgd.” Gelukkig hebben ze hun gasten ook genoeg te bieden. De natuur rondom Heeswijk-Dinther, de cultuur in de regio en natuurlijk de Abdij van Berne zijn geliefde uitstapjes. Een Belgische gast zorgde daarbij voor een mooie herinnering. Tijdens een bijeenkomst van recreatieondernemers bij het Proeflokaal bleef Hanneke na afloop nog gezellig napraten. John was alvast naar huis gegaan. Midden in het gesprek ging haar telefoon. De Belg vroeg of ze nog terugkwam, want hij had een vraag. Toen Hanneke terugkwam en hij zag dat ze het wel heel gezellig had gehad, zei hij lachend: “Allee madammeke, dan is het toch zonde dat ik u naar huis gebeld heb.” De volgende morgen hadden zij nog tijd over en op aanraden van Hanneke gingen ze ook naar de abdij voor de rondleiding. Na de proeverij kwam hij breed lachend terug: “Allee madammeke, we moeten nog een nachtje langer blijven.” Mensenwerk Hoewel de camperplaats grotendeels zelfstandig functioneert, draait het uiteindelijk om persoonlijk contact. “Je ziet inmiddels aan mensen of ze een vraag hebben”, zegt Hanneke. “En ze mogen ons altijd bellen.” Volgens haar zit gastvrijheid vaak in kleine dingen. “Vriendelijk blijven kost niets. Vaak zijn mensen met een paar minuten geholpen.” Juist dat maakt dit werk zo leuk. Waar vroeger leveranciers, handelaren en de brokkenboer op het erf kwamen, ontmoeten ze nu mensen uit binnen- en buitenland. Geen grootse plannen Na een jaar kijken John en Hanneke tevreden terug. “Natuurlijk blijven er altijd dingen die verbeterd kunnen worden”, zegt John. “Maar grote uitbreidingsplannen hebben we niet.” De camperplaats is niet alleen een nieuw bedrijf, maar ook een investering in hun eigen toekomst. “We denken dat we dit nog heel lang kunnen blijven doen.” En Hanneke? Die blijft voorlopig gewoon om tien uur thuis. Voor de koffie. En voor de verhalen. ‘Nu hebben we het contact met mensen weer terug’ TEKST Francis van Venrooij FOTOGRAFIE Ronald van Hastenberg VORMGEVING Evelline van Roessel D’N HADEEJER - 13
RkJQdWJsaXNoZXIy MzM5NTg2Ng==