Dat is bewust zo ingericht. “Mensen moeten niet afhankelijk zijn van ons,” vertelt John, “ze kunnen komen wanneer het hen uitkomt.” Toch is Hanneke het liefst gewoon thuis. Vooral rond tien uur ‘s morgens, wanneer de koffie wordt ingeschonken. “Dat koffiemomentje vind ik het leukste van de dag. Dan maak je een praatje en hoor je de mooiste verhalen.” Die verhalen lopen uiteen. De meeste camperaars zijn veertigplussers, vaak nog wat ouder. Mensen die de tijd én de middelen hebben om eropuit te trekken. “Sommigen zijn net met pensioen, anderen zijn al jaren onderweg. Je hoort heel veel leuke verhalen, maar soms ook verdrietige. Mensen vertellen best veel.” Dat contact met mensen is precies wat Hanneke had gemist: “Die aanloop waren we kwijt. Nu hebben we die weer terug.” Van melkveebedrijf naar nieuwe plannen Een jaar geleden opende de camperplaats officieel haar deuren. Maar het idee ontstond al veel eerder. Sterker nog: de voorbereidingen begonnen vier jaar voordat de eerste camper arriveerde. John en Hanneke runden jarenlang samen een melkveebedrijf. Hanneke verzorgde het melken en de administratie, terwijl John het tractorwerk en het zwaardere werk op stal deed en daarnaast ook buitenshuis werkte. “Dat was een mooie verdeling,” vertelt Hanneke, “we hadden allebei onze eigen werkzaamheden en kwamen onder de mensen.” Maar het leven liep anders dan gepland. Een ongeluk dat alles veranderde In 1997 kreeg Hanneke een ernstig verkeersongeluk, waarbij ze ook hun ongeboren kindje verloren. Ze lag drie weken in coma en daarna volgde een lange periode van revalidatie. Voor John veranderde er ook heel veel. Hij moest thuisblijven om haar taken over te nemen en kon zijn werk buitenshuis bijna niet meer doen. “We zaten allebei niet meer op onze plek. John miste de afwisseling en ik kon lichamelijk steeds minder.” Toch gaven ze niet op. In 2002 besloten ze een melkrobot aan te schaffen. Destijds waren er in Nederland nog maar weinig. “Dat is achteraf mijn beste therapie geweest”, zegt Hanneke.”Daardoor kon ik weer melken en de administratie doen, terwijl John weer buitenshuis kon werken.” Zeventien jaar lang werkte het systeem uitstekend. Maar na verloop van tijd werd het werk opnieuw te zwaar. Toen Hanneke slechter ging lopen, moest John steeds vaker bijspringen. Het moeilijke besluit volgde: ze stopten met de koeien. ‘We horen de mooiste verhalen’ - D’N HADEEJER 12
RkJQdWJsaXNoZXIy MzM5NTg2Ng==