Het was zo’n speciale sfeer. We vertellen nog elke dag nieuwe verhalen en het blijft lastig om uit te leggen hoe het écht was. Eigenlijk had ik daar de hele dag kippenvel.” Stip op de horizon tijdens revalidatie Stefan vertelt: “Iedereen heeft iets meegemaakt. Iedereen heeft een verhaal, iedereen heeft een fysieke handicap. Je werkt er echt naartoe. Ik heb 2.500 kilometer getraind, individueel en in de weekenden ook in teamverband. Dat geeft je tijdens je revalidatie weer een stip op de horizon. Vooral de acceptatie van je beperkingen, het besef dat je nooit meer de oude wordt, is heel belangrijk. Dit helpt daarbij. Het is niet meer uitzichtloos, want je hebt een doel.” Je doet het samen De rol van de buddy is daarin essentieel. “Tijdens de klim is je buddy continu bij je: die fietst en/of loopt mee, begeleidt je, houdt een paraplu boven je hoofd als het te warm is en is er gewoon voor je. Daar train je ook samen voor, het is echt onderdeel van de revalidatie. Mijn buddy, een ergotherapeute, zei zelfs dat meedoen aan de handbikebattle meer oplevert dan een jaar revalideren in Revalidatiecentrum Tolbrug.” Maar niet alleen zijn buddy was belangrijk. Ook Angela speelde een grote rol. “Zij heeft me er echt doorheen getrokken. Tijdens de HandbikeBattle fietste ze achter mij en mijn buddy mee op een elektrische mountainbike, maar daarvoor al, tijdens mijn hele ziek zijn, stond ze achter mij. Dat wil ik graag gezegd hebben, want je doet het samen en zij was en is hierin ontzettend belangrijk.” Overal teksten met ‘Zoef’ En dan, na maanden trainen, is de dag van de HandbikeBattle daar. Stefan gaat verder: “Het is een wedstrijd met een team van maximaal zes personen. Wij waren met vieren, maar we hebben het echt voor onszelf gedaan. Ik ben in mijn eigen tempo naar boven gefietst, heb 867 hoogtemeters afgelegd in 4,5 uur (3,5 uur zonder pauze) en eenmaal boven kwam de enorme ontlading. Onderweg was het al bijzonder: tien supporters, schoonmoeder, onze kinderen met hun partners, zus en zwager, vrienden, spandoeken langs de route en overal teksten met ‘Zoef’, mijn bijnaam, op het asfalt. Aan de finish, met al je dierbaren om je heen, komt alle spanning eruit. ‘Mijn beperkingen zijn geen eindstation: het is gewoon een andere route’ Grote fysieke én mentale winst De HandbikeBattle heeft Stefan veel gebracht, fysiek én mentaal. “Fysiek heb ik een betere conditie gekregen en zijn mijn armen sterker geworden. Maar mentaal is de winst nog veel groter: ik heb bewezen dat ik weer kan opstaan, wanneer het leven me onderuit haalt. Ik heb de uitdaging volbracht en laten zien dat ik, ondanks mijn blijvende handicap, nog heel veel kan. Waar ik mijn grootste uitlaatklep, sporten en fietsen, ben kwijtgeraakt en niet meer kan werken als vrachtwagenmonteur bij Scania, heb ik een nieuwe hobby gevonden: handbiken. En ik heb aan mezelf bewezen dat ik over een enorme veerkracht beschik. Mijn beperkingen zijn geen eindstation: het is gewoon een andere route. Soms wat steiler, soms met tegenwind, maar ook met zonneschijn en zeker niet zonder uitzicht.” TEKST Lieke Faes-Schuts FOTOGRAFIE Eefje de Vries VORMGEVING Guus van der Heijden D’N HADEEJER - 17
RkJQdWJsaXNoZXIy MzM5NTg2Ng==