“Ik ben na een week alweer gaan werken, maar dat lukte niet”, vertelt hij. De burn-out duurde uiteindelijk twee jaar. In die periode vond de herindeling van ’s-Hertogenbosch met Rosmalen plaats. Na een cursus ‘Effectief functioneren’ vond hij een nieuwe plek binnen de cultuursector van de gemeente, waar hij tot zijn pensioen in 2005 werkte. Heeswijk-Dinther als thuisbasis De van origine Vlijmenaar is na zijn huwelijk verhuisd naar Veghel en in 1972 in Heeswijk-Dinther terechtgekomen, omdat er toevallig huizen beschikbaar waren. Dicht bij familie in Vlijmen en Den Bosch, met een tuin en ruimte voor hun jonge gezin. “Ik heb Netty ontmoet in Het Casino in Den Bosch tijdens carnaval. We zijn op 20 december 1969 getrouwd”, vertelt Piet trots. Meteen laat hij foto’s zien van zijn zoon Guido en dochter Inge, hun partners en vijf kleinkinderen. “Guido woont in Szeged, Hongarije, en Inge in Rheden bij Arnhem. We zien Guido twee of drie keer per jaar en Inge veel vaker. We hebben daar heel veel steun aan.” Die steun was de laatste jaren hard nodig. Piet werd mantelzorger voor Netty, nadat ze in korte tijd twee keer haar heup brak. Het huis werd aangepast en de rollen verschoven, maar de liefde blijft voelbaar. Blijven bewegen, blijven meedoen Ondanks zijn fysieke beperkingen blijft Piet actief. Hij gaat twee keer per week naar de sportschool, fietst dagelijks, met aanpassingen om zijn rollator mee te nemen, en speelt in de zomer Jeu de Boules. Jarenlang deed hij aan tennis, badminton en later rolstoelbadminton. Pas toen zijn schouder protesteerde, een oude blessure die terugkwam, moest hij stoppen. “Met wat aanpassingen lukt nog veel”, zegt hij. En dat blijkt. Zijn doorzettingsvermogen is bewonderenswaardig. Hij laat zich niet tegenhouden door wat niet meer gaat, maar kijkt naar wat wél kan. De kracht van een positief mens Wat precies maakt Piet nou zo bijzonder? Misschien zijn nuchterheid. Of zijn humor. Maar vooral zijn vermogen om altijd door te gaan, zelfs als het leven ingewikkeld wordt. Op de vraag wat hij zijn 40-jarige zelf zou willen zeggen, denkt hij lang na: “Misschien wel dat oud worden leuk is, maar oud zijn ook. Fysieke tekortkomingen bieden uitdagingen, maar die kun je vaak hanteren.” Het is precies die houding die hem zo inspirerend maakt. TEKST Lieke Faes FOTOGRAFIE Suzanne Verstegen VORMGEVING Danique van de Rakt Oud worden is leuk, oud zijn ook’ D’N HADEEJER - 11
RkJQdWJsaXNoZXIy MzM5NTg2Ng==