d'n HaDeejer februari 2026

Het team waarmee hij werkt is minstens zo belangrijk. “Ik heb feedback nodig, mensen om me heen. We zijn echt een team, door dik en dun. We halen het beste in elkaar boven.” Dat samenspel ziet hij als een voorwaarde voor goed werk én voor plezier. Thuis en tuin Privé woont Stan al 33 jaar in Den Bosch. Het plan om ook naar Heeswijk-Dinther te verhuizen ging uiteindelijk niet door. “De kinderen zaten in Den Bosch op school, hadden daar hun vrienden. Dat ging niet.” Maar ook daar heeft hij een groene plek. Hij viel voor de tuin bij zijn huis. “Die is ruim, met appelbomen en een moestuin. Tuinieren vind ik heerlijk.” Sinds een tijdje houdt hij zich ook bezig met botanisch tekenen: planten en bloemen nauwkeurig vastleggen. “Gewoon ergens gaan zitten en tekenen. Dan vergeet ik alles.” Sporten doet hij ook graag, zolang er geen motor aan te pas komt. Hardlopen, fietsen, wandelen, zwemmen. “Ik ga graag naar zee om te rennen en daarna het water in te duiken.” Georganiseerde teamsporten heeft hij achter zich gelaten. “Nu doe ik wat ik zelf kan organiseren.” Leven na verlies In augustus 2024 overleed zijn vrouw Heleen. Ze waren 42 jaar samen en kregen drie zonen. Ruim twaalf jaar geleden werd Heleen ziek; kanker. “Alles is voorbijgekomen: chemo, bestraling.” Praten over gevoelens was voor beiden niet vanzelfsprekend. “Dat hadden we van huis uit niet geleerd.” Heleen had daar ook niet zo’n behoefte aan, ze wilde vooral bezig zijn met het leven. De laatste anderhalf jaar waren intensief. “Ze had veel zorg nodig. Dat was best zwaar.” Hij merkte hoe een ziekte niet alleen het leven van de patiënt, maar ook dat van de naasten bepaalt. “Alle aandacht gaat begrijpelijkerwijs uit naar de zieke, maar de mensen eromheen lijden ook.” Vanuit die ervaring is hij vrijwilliger geworden bij het Vicky Brownhuis in Den Bosch bij een lotgenotengroep voor mannen van wie de partner kanker heeft of had. “De behoefte om erover te praten is groot.” Het gemis van Heleen is dagelijks aanwezig. “Een paar schoenen heb ik weggezet, maar verder weet ik nog niet wanneer en hoe ik ga opruimen.” Het huis is groot en hij woont er nu alleen. “Misschien ga ik ooit weer in een woongroep wonen, zoals vroeger in Wageningen. Dat was zo leuk. Maar voorlopig neem ik geen grote beslissingen. Eerst tot rust komen.” Rouw en ruimte Rouwen en doorgaan blijken geen tegenpolen, maar een zoektocht naar hoe ze samen kunnen vallen. “In een verbouwing kan iedereen adviseren hoe het anders moet. In een rouwproces ben jij de enige die echt weet hoe het is.” Dat besef heeft hem geholpen om meer uit te spreken wat hij voelt en denkt. Ook met zijn zonen. “We delen heel veel met elkaar. Het is fijn herinneringen op te halen en daarvan te genieten.” Samen voelen, wandelen en praten noemt hij “een heel groot cadeau na het verlies, dat is meer dan fijn.” Als Stan in het kantoor op Zwanenburg rondloopt, met uitzicht over water en landschap, valt alles even samen. Werk, leven, verlies en toekomst. “Los van het feit dat Heleen er niet meer is, voel ik me een geluksvogel.” Misschien is dat wel de kern van zijn verhaal: oog hebben voor wat er is, voor samenhang en ruimte. In het landschap en in het leven. TEKST Francis van Venrooij FOTOGRAFIE Ronald van Hastenberg VORMGEVING Danique van de Rakt ‘De hangstoel is mijn favoriete plek, bij dat uitzicht over de Aa kom ik tot allerlei creatieve ideeën’ D’N HADEEJER - 9