d'n HaDeejer februari 2026

Eline is waarschijnlijk de laatste Mol die nog niet eerder in d’n HaDeejer heeft gestaan. Ze moest wel even nadenken of ze haar verhaal hier wel wilde vertellen. Ze besloot het wel te doen. “Ik hoop dat mensen er iets aan hebben.” Eline is van huis uit psycholoog, werkt nu als programmamanager in een ziekenhuis, is orthomoleculair geschoold, schrijver van e-books en maker van vlogs op Mollife. “Ik heb heel veel projecten half afgemaakt. Maar schrijven heeft me echt geholpen. Het is helend. Zelfs als niemand het leest.” Onverwacht zwanger Eline werd onverwacht zwanger op een moment dat zij en haar partner Pieter er nog helemaal niet mee bezig waren en ze bovendien nog geen eigen plek hadden. De zwangerschap van Ties was zwaar. “Tijdens die zwangerschap bleek ik een trage schildklier te hebben. Ik woog op een gegeven moment 100 kilo. En mensen zeiden dingen over dikke zwangere vrouwen… Je kunt er niks aan doen, maar het raakt je.” Met dit overgewicht kreeg Eline zwangerschapsdiabetes. Ze kon niet meer sporten en eigenlijk ook niemand meer zien. Ondertussen bleef het lang onduidelijk waar ze zouden gaan wonen. Toch haalde ze met 32 weken zwangerschap haar master. “Ik moest en zou het afronden. Terugkijkend, het was heftig en chaotisch.” De bevalling van Ties opende een nieuw luikje in haar hart; een liefde waarvan ze niet wist dat ze die kon voelen. Dat was prachtig, maar het bleef pittig. Weer gaan werken, nieuwe mensen ontmoeten, sociaal moeten zijn; het voelde allemaal overweldigend. Pieter en Eline besloten dat, als ze snel een tweede kind zouden krijgen, Eline daarna sneller met zichzelf aan de slag kon. “Met één keer proberen was ik weer zwanger!” Traumatische bevalling De bevalling van Kaat was traumatisch. Eline vertelt: “Kaat werd prematuur geboren, ze ademende niet en moest meteen naar het MMC in Veldhoven. Ik beviel, zag mijn kind, ze werd niet op mijn borst gelegd en eigenlijk waren we al bezig met afscheid nemen zonder dat iemand het zei. Alles gebeurde langs me heen.” Op de NICU lag Kaat in een couveuse waar Eline niet bij kon. “Ik was alleen. Ik moest na een keizersnede meteen zelf douchen en zelf het kolfapparaat pakken. En thuis zette Ties zijn eerste stapjes zonder mij.” De hechting met Kaat kwam niet vanzelf. “Dat vond ik het allerergst. Als psycholoog wéét je wat hechtingsproblematiek kan doen. En dan voel je zelf niet wat je denkt dat je zou moeten voelen.” Ze bleef eindeloos veel buidelen in Veldhoven. “Bij Ties voelde het natuurlijk. Bij Kaat was het een verstandelijke keuze. Maar ik wist: dit moet.” Dieptepunt Bij Ties was er waarschijnlijk al een prenatale depressie. Bij Kaat kwam de postnatale depressie keihard binnen. “Ik heb echt diep gezeten. Er waren dagen bij dat ik alleen nog maar dankbaar kon zijn voor kleine dingen, zoals het vuur in de haard. Dat zegt genoeg.” Haar partner draaide ondertussen als een geoliede machine door voor de kinderen, maar cijferde zo zichzelf weg. “Daar hebben we hulp voor gezocht. Je moet blijven werken aan elkaar.” Sport als medicijn Na Kaat begon ze langzaam haar leven te veranderen: wandelen, gezond eten, orthomoleculaire kennis toepassen, EMDR, therapie. “Mijn lichaam liet niet los, omdat het niet in balans was. Toen dat wél gebeurde, ging het afvallen heel stabiel. Elke week hetzelfde gewicht eraf. Ik kreeg mezelf terug.” Ze vond energie, kracht en zelfs plezier in sporten. “Ik voel me soms nog steeds schuldig als ik ga hardlopen. Maar ik kom terug als een leukere moeder.” Ze deed zelfs een halve Iron Man. “Niet om iets te bewijzen, maar omdat ik er kracht uit haal.” Daarnaast is ze gaan schrijven, al durfde ze lang niet op papier te zetten hoe ze zich voelde. “Wat als je kind dat later leest? Maar het moest eruit.” Het gaat nu goed Ties (bijna 5) en Kaat (bijna 4) zitten inmiddels in de fase waarin het leven weer een beetje ademt. “De zelfstandigheid van de kinderen doet me zó goed”, zegt Eline. “Het wordt makkelijker, maar je ziet het niet, als je er middenin zit. Je gaat maar door en je wordt geleefd.” Ouderschap is geen Instagram-feed. Het is liefde, chaos, schuldgevoel, trots, vermoeidheid, groei en humor, in één grote blender. En ergens tussen Disney, skivakanties, driftbuien en slapeloze nachten door, gebeurt het: je vindt jezelf terug. Of een nieuwe versie van jezelf. Een sterkere. Het zijn heftige jaren geweest, maar tot slot: welke levensles wil Eline meegeven aan Ties en Kaat? “Het mooiste uitzicht komt na de zwaarste klim!” D’N HADEEJER - 31 TEKST Lieke Faes FOTOGRAFIE Naam Eefje de Vries VORMGEVING Corina Gloudemans