d'n HaDeejer februari 2026

“Ons mam begon met schilderen na het overlijden van mijn vader eind jaren tachtig” vertelt Raymond van den Heuvel (61). Nelly volgde schilderlessen in Uden en werkte met olieverf. Ze schilderde realistisch en precies: bloemen, stillevens en landschappen. Ze nam de tijd. Als een schilderij niet af voelde, liet ze het liggen om er later weer op terug te komen. “Ze was perfectionistisch.” Binnen het gezin hoorde het schilderen er gewoon bij. “Dat was haar hobby. Ergens denk ik dat het haar ook hielp bij het verwerken van het overlijden van mijn vader.” Niemand stond echt stil bij hoe goed ze eigenlijk was. Dat besef kwam pas later. De schilderijen hingen aan de muur, stonden op kasten of werden weggegeven. Toen Nelly begon te dementeren veranderde haar werk. De schilderijen werden abstracter en losser, alsof de beelden in haar hoofd verschoven. Toch bleef ze schilderen, zolang het nog ging. Na haar overlijden in 2014 werden de schilderijen verdeeld. Iedereen mocht zelf kiezen. Pas toen werd zichtbaar hoeveel werk Nelly had nagelaten en hoe uiteenlopend het was. “Achteraf hebben we er veel te weinig bij stilgestaan. Toen was het gewoon. Nu zie je pas hoe bijzonder het is. Haar werk heeft zoveel details.” In het huis van Raymond en zijn vrouw Rianne hangen meerdere schilderijen. Twee daarvan hebben voor hem een bijzondere waarde. Het ene toont een boerderij. “Daar grapte ik met haar over: ‘kijk dan, die vrouw op het erf, het lijkt bijna alsof ze zwaait’. Maar er stond geen vrouw op. Daar hebben we samen hard om gelachen.” Het andere is een schilderij van een boot. “Daar zie ik symboliek in. Alsof haar hand wil zeggen welke richting we op moeten varen.” Nelly heeft haar werk nooit geëxposeerd. Ze schilderde voor zichzelf en voor de mensen om haar heen. “Het voelt als een mooi eerbetoon dat haar schilderijen via dit verhaal genoemd worden.” De schilderijen hangen bij Raymond en Rianne, bij hun dochters Meggy en Ilvy, bij Raymonds broers en bij familieleden, tot zelfs in Canada toe. ‘Pas nu wordt zichtbaar wat er altijd al was ’ - D’N HADEEJER 22