d'n HaDeejer januari 2026

Op gepaste Toon Er zijn dingen die je pas mist, als ze er niet meer zijn. De kerkklok, die op zondag zwijgt. De DA, die ineens dicht is. Of de stem in d’n HaDeejer, die al 22 jaar lang kletste over van alles en nog wat. Ik heb het over ToKo, de buurman die ’s avonds aan de keukentafel aanschoof en zei: “Ik zal oe us wah zegge”. En dan ging het niet over wereldpolitiek of dure woorden, maar over wat er op straat of in de kroeg gebeurde, of puur in het hoofd van Toon met de pet zelf. Hij schreef gewoon, ondanks dat sommigen dat lastig vinden, in ’t Brabants. Niet omdat het moest, maar omdat het klopte. Omdat sommige dingen beter landen met een zachte g en een beetje relativering. Wat ie goed kon - en dat is zeldzaam - is prikken zonder te steken. Hij lachte, maar niet uit. Hij liet zien dat je niet alles hoeft te snappen om toch iets zinnigs te zeggen en dat een Brabants zinneke meer kan betekenen dan een alinea ABN. En nou zingt ie een Toontje lager, en is ie gestopt. Gewoon, zonder een hoop bombarie. Hij stapte op z’n fiets, keek nog één keer om en zei: “’t Is mooi gewist”. De Toner is op. Toon, dank je voor al je columns en momenten van herkenning. En wie weet, misschien kruipen je vingers ooit weer in de pen, omdat je iets ziet waarvan je denkt: “Daor moet ik toch efkes wè van zegge”. Gegro , Harri Droese COLUMN Harrie Daar waar de leegte regeert. Herfst woont in iedere steen. Zo godvergeten stil, alleen. ‘n Huis in Heeswijk dat crepeert. Het aangezicht vermoeid, verweerd. Hoe lang nog dit verval? Wanneer nieuw leven komen zal. ‘n Huis in Heeswijk dat verweert. In je hof peinzen oude bomen. Waar eenzaam waait de wind. Als aan ‘n vergeten graf. Wanneer ga jij tot leven komen? Speelt hier ooit weer ‘n kind? ‘n Huis in Heeswijk vraagt zich af… Boy van Lamoen 'n Huis in Heeswijk Mgr. Van Oorschotstraat D’N HADEEJER - 29