JAN MARIJNISSEN (58 jaar) kijkt met weinig plezier terug op de twee jaar die hij halfweg
jaren zestig op Bernrode doorbracht. De herinneringen zijn diep weggestopt. Slechts en-
kele van de docenten of medeleerlingen kan hij zich nog voor de geest halen. “Mijn vader
was overleden, mijn moeder zat niet lekker in haar vel; het was beter dat ik naar kostschool
ging”, vertelt Jan. “Maar een succes was het niet. Ik had veel bezorgdheid over thuis en
was bang wees te worden. En dan kom je in zo’n liefdeloze instelling als een kostschool
terecht waar een strak regime heerst en je een dag per maand naar huis mocht.”
Buiten de lessen om werd er in die tijd vier uur per dag verplicht gestudeerd. Ontspanning
was er in de vorm van biljart, televisie, lezingen en tafeltennis. Om 21.00 uur lagen de
jongste leerlingen op bed, om 21.30 uur de ouderen.
Gaandeweg het gesprek komen er toch wat herinneringen boven. De snoep die Jan ver-
stopte en die geruild werd voor broodjes die de jongens uit Sint Oedenrode in een groene
houten kist meenamen. Want ‘de macaroni die we kregen was niet te eten’. Hoe hij, als
rasechte Stonesfan, ruzie kreeg met een medeleerling die ‘Strawberry fields’ van The
Beatles prees. “Ik heb er goed leren tafeltennissen, speelde ook wedstrijden. En ik weet
nog dat we soms naar die cafetaria op de hoek (Asperia, red.) gingen. Dat was een uitje,
verder speelde alles zich binnen de muren van het internaat af.”
“Of ik verder veel geleerd heb? Nee. Grieks en Latijn bijvoorbeeld, ik had er niets mee.
Dat was een crime voor me. Op Bernrode zijn ook mijn eerste twijfels over het bestaan
van god gekomen. Ik was een vroom manneke, had vroeger een Mariabeeldje thuis op
mijn kinderkamer, maar ik begon veel vraagtekens bij het geloof te plaatsen. Ging erover
met de paters in discussie. Ze konden mij niet overtuigen. Wat dat betreft is daar wel
een kiem gezaaid.”
Jan Marijnissen beseft dat het een weinig vrolijk verhaal wordt. “Ik kan het niet mooier
maken dan het is”, zegt hij. “Ik had ook het idee dat iedereen ontevreden was. We
doodden de tijd. Dat hele kostschoolprincipe klopt natuurlijk niet. Je wordt afgestompt.
Het was een dagelijkse struggle for life. En zo ontzettend liefdeloos. Het was een ge-
vangenis.”
“Na het tweede jaar vonden alle partijen het beter als ik Bernrode zou verlaten. Ik ging
naar de HBS in Oss en daar ging ik pas leven. Zette ik de bloemetjes flink buiten. Ik
leerde mijn huidige vrouw kennen en was met alles bezig behalve school. Ook daar
moest ik weg, wegens opstandig gedrag. Nee, diploma’s heb ik niet, maar wel enorm
veel van het ‘gewone’ leven geleerd.”
JAN MARIJNISSEN
‘Het was een liefdeloos bestaan’
Ik ging naar de Pius X Mavo in Veghel. Het
regime begin jaren zeventig was nog behoor-
lijk streng. De broers Stappers hadden het
er voor het zeggen. Alleen maar jongens op
school, ook alleen maar leraren. Ik zat met
Theo en Frans Jacobs in de klas. Leren was
mijn hobby niet en ik ben ook een keer blijven
zitten. Toen kwam ik bij Mari Dobbelsteen in
de klas. Aan boekhouden, handelskennis en
Frans had ik een bloedhekel. Wiskunde vond
ik leuk. Achteraf gezien hadden ze me beter
naar de LTS kunnen sturen.
Bij het St. Oelbert Gymnasium in Oosterhout
(seminarie Capucijnen) kwam discipline op
de eerste plaats. Het was nog in de jaren vijf-
tig. Zes dagen in de week naar school. Na
‘schooltijd’(we waren daar intern) nog zeven
uur studie per dag. Met elkaar praten tijdens
deze studie-uren was er niet bij. Een leraar
herinner ik me nog die fanatiek tegen het
koningshuis was. Ik hield van toneel en had
het beheer over de toneelzolder. Ik had een
hekel aan zwemmen. Maar of het nu warm
was of koud, of je ziek was of niet, zwemmen
moest je.
Doordat ik al vroeg moest gaan werken, heb
ik maar twee jaar op de middelbare school
gezeten. In de beginjaren zeventig op de
Maarten Christie Huishoudschool in Oss.
Iedere dag vanuit Heesch met de fiets naar
Oss. En onderweg stiekem met de meiden
sigaretten roken. Het was een streng Ka-
tholieke school. Er was nog een pater die
godsdienstles gaf, en een non voor maat-
schappijleer. Tekenen vond ik leuk. Spijbelen
was er niet bij, ik was veel te bang dat ik het
’s avonds thuis op mijn bord kreeg.
DORPSPRAAT
GYMNASIUM BERNRODE BESTAAT 125 JAAR. H
HENRIËTTE HERCKENRATH (53)
ANTON LINTERMANS (69)
MARI VAN DEN HEUVEL (56)
Tekst: Annemieke van der Aa Foto: SP archief
Goofie. Waarom weet hij ook
niet meer maar dat was de
bijnaam van Jan Marijnissen
tijdens zijn tijd op Bernrode.
Waarschijnlijk omdat iedereen
destijds nou eenmaal een
bijnaam had. Het is een
van de weinige feiten die
de voormalige SP-voorman
zich nog weet te heugen.
Verder zijn het vooral minder
leuke herinneringen die
overheersen. “Het was een
liefdeloos bestaan.”
Tekst: Rene van der Pas Foto’s: Piet van Zutphen
22 | september 2011
1...,12,13,14,15,16,17,18,19,20,21 23,24,25,26,27,28,29,30,31,32,...36